Acryl op doek, 40 x 50 cm

Dit schilderij was een opdracht. Een opdrachtgever heeft altijd een bepaalde verwachting en als kunstenaar weet je van te voren niet of je dit kunt waarmaken. Desalniettemin ging ik er gewoon mee aan de slag net zoals andere werken.

Hoe is het gemaakt

Veel kunstenaars maken eerst het hoofdonderwerp en pas daarna de achtergrond. Ik doe zelf het tegenovergestelde. De achtergrond is heel belangrijk want die heeft invloed op hoe je de voorgrond ziet. Ik werk juist van achteren naar voren: wat het verste weg is maak ik als eerst en de dichtstbijzijnde delen als laatst.

Voordat de achtergrond was gemaakt heb ik goed gekeken of de verhoudingen van de hond klopten. Nadat de grote vlakken zijn ingevuld met een dun laagje verf ging ik aan de slag met de lucht. Wolken hebben vaak willekeurige vormen met zachte randen. In dit geval zijn ze lichter van boven en aan de onderkant verdwijnen ze als het ware in de blauwe massa daarachter, en ik gebruikte hele dunne lagen van dezelfde kleur van de lucht om de wolken op bepaalde delen half te verbergen.

Je kunt nog net een snelweg zien in de verte, met een enkele vrachtauto en een paar vage bosjes. Het is belangrijk niet te veel scherpe details of te veel toonwaarden te gebruiken. Hoe meer details en sterke contrasten, hoe meer iets naar de voorgrond toe komt en dat wil ik hier natuurlijk niet. Ik heb zelfs een heel klein beetje van de verf voor de lucht over de bosjes getamponneerd om ze meer naar de achtergrond te brengen.

Voor het grasveld in de verte maakte ik een willekeurige wazige textuur. De suggestie van gras is al genoeg. De bomen zijn gemaakt door willekeurige groene vlekken over de takken te stippelen met twee a drie verschillende toonwaarden.

Het grasveld net onder de bruine rand van de kade is al weer een stuk dichterbij, en hier begon ik zichtbare grassprieten te maken. Maar ook hier zorgde ik ervoor de details niet te opvallend te maken, want dat zou afleiden van de voorgrond en het hoofdonderwerp.

Het schelpen pad heeft een hele subtiele, bijna onzichtbare structuur. Op zo’n licht vlak valt een contrasterende structuur al snel te veel op. Hoe minder hier aan gedaan werd, hoe beter het leek.

Nu komt het deel waar het uiteindelijk echt om gaat: de voorgrond. Bongo (de hond) ligt op een grasveld met duidelijk zichtbare grassprieten. Ik heb hiervoor nog nooit gras van dichtbij geschilderd, maar een grasveld bestaat uit sprieten met een willekeurig patroon. Van achteren naar voren worden de sprieten steeds groter door perspectief werking.

Ik schilderde de lijnen over elkaar heen, en werkte licht over donker om de snelheid erin te houden. Soms zijn de sprieten krom, of juist recht, af en toe zie je een geknakte spriet. Deze details laat ik niet weg want juist door dit weer te geven komt het realistischer over. De sprieten hebben een licht en schaduw zijde, en door eerst donkere lijnen te maken en pas daarna een lichtzijde te schilderen kon ik efficiënter werken.

De kleur en richting van de sprieten is variabel. Ik heb alsnog de details zachter gemaakt want hele scherpe lijnen komen vaak onnatuurlijk over.

Bongo zelf was eindelijk aan de beurt. Ik begon de lichte en donkere vlakken alvast in te vullen en egaal dekkend te maken. De toonwaarden moeten ongeveer kloppen voordat de fijne details en textuur word aangebracht.

Bij een dierenvacht moet altijd gekeken worden hoelang de haren van de vacht zijn en welke richting het haar opgaat. Met fijne ronde penselen kunnen scherpe lijnen getrokken worden. In eerste instantie geeft dit een onnatuurlijk scherp resultaat.

Door verf die iets donkerder of lichter is daar overheen te tamponneren kan de scherpte verminderd worden. Hiermee kan zelfs een naadloos verloop van heel wazig naar heel scherp en terug worden gemaakt. Hiermee kan ik met heel hoge precisie de exacte scherpte bepalen en daarmee extra nadruk op bepaalde delen leggen of juist niet.

Door de smalle kant van een plat penseel te gebruiken kunnen ook heel effectief lijnen getrokken worden die van zichzelf al wazig zijn. Dit is heel geschikt voor een dierenvacht want haarplukken hebben van zichzelf al zachte randen.

Al deze tijd bleef ik controleren of de details zoals ogen, neus, oren, enz op de juiste plek stonden en de juiste hoek en grootte hadden. Het valt vaak gelijk op als dit niet klopt.

Ook de toonaarden bleef ik controleren. Als laatste bracht ik wat extra kleur aan over de vacht van de hond en ook over het gras.

Het eindresultaat. Detail, kleur en toonwaarde waren wat lastig te balanceren op het huisdier. Ik was best tevreden over het resultaat en de opdrachtgever ook. Een schilderij heeft toch een bepaalde charme en is een mooi aandenken.